เพื่อนที่กรุงเทพฯ (ห่ะ ห่ะ มีเพื่อนอยู่เมืองหลวงกะเค้าด้วย) ทยอยส่งดีวีดีซีรี่ย์เกาหลีกับญี่ปุ่นมาให้อยู่เรื่อยๆ คือเวลามันถามว่าเคยดูเรื่องนี้รึยัง เรื่องนั้นรึยัง เราก็มักจะมีคำตอบซ้ำๆ เดิมว่า "จะไปเอาที่ไหนมาดู" ไม่ใช่ว่าเมืองที่เราอยู่นี้ เป็นบ้านนอกหลังภูเขา ขอนแก่นเป็นเมืองใหญ่พอสมควร ส่วนหนึ่งก็เพราะจังหวัดนี้มีมหาวิทยาลัยปิดที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่ก็ต้องยอมรับว่าไม่อาจหาสถานที่แบบ "สยาม" ให้เดินโฉบไปเฉี่ยวมา
ดังนั้น เวลามีเพื่อนเสนอส่งสิ่งบันเทิงแบบคนเมืองกรุงมาให้ ถึงแม้ตอนนั้นจะยังไม่มีเวลาเสพ ก็จำต้องแสดงนิสัยละโมบโลภมากเอาไว้ก่อน ทำนองว่าเอามาเหอะ อะไรก็เอาทั้งนั้น เดี๋ยวสักวันก็ต้องได้ดู
แล้วเดือนที่แล้ว ก็ทยอยดูซีรี่ย์เรื่อง save the last dance for you จนจบ แม้จะไม่ได้ถึงขนาดประทับใจมากๆๆ แต่ก็รื่นรมย์พอควรที่ได้ใช้เวลาไปกับเรื่องรักสวยๆ งามๆ และเศร้าๆ (ระหว่างที่ดูเรื่องนี้ พูดบ่นกับผู้ชายคนเดิมว่ามัน last dance ตรงไหนวะ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเต้นๆ รำๆ เลย ผู้ชายคนเดิมทำเป็นรู้เยอะ รีบบอกว่า dance ไม่ได้แปลว่าเต้นรำได้อย่างเดียวซะหน่อย จนเราเออๆ ออๆ เชื่อตามไป จนท้ายเรื่องจึงได้เข้าใจว่ามันเป็น "การเต้นรำครั้งสุดท้าย" จริงๆ เพราะครั้งหนึ่งพระเอกกับนางเอกเคยเต้นรำด้วยกัน และหนังจบลงตรงนางเอกมีขาพิการ)
โดยส่วนตัว เหตุผลที่ชอบหนังเกาหลี (และญี่ปุ่น) นั้นมีหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นบทพูดที่แสดงออกถึงความรักได้อย่างไม่เลี่ยน การเลือกโลเกชั่นที่ถ่ายทำ กระทั่งการวางบทบาทของนักแสดงที่ไม่มีตัวร้ายสุดโต่ง และไม่มีตัวดีแบบดี๊...ดี...จนน่าหมั่นไส้ --ฝันและรอคอยมานานแล้วว่าแล้วเมื่อไหร่นะจะมีซีรี่ย์ไทยที่อิงนิสัยมนุษย์จริงๆ มาให้ดูบ้าง ไม่ใช่ตลกซะจนหาความโรแมนติกไม่ได้ และก็ไม่ใช่ป้อนบทให้นางร้ายเสียงดังซะจนต้องรีบเปลี่ยนช่อง
และท่ามกลางฤดูฝนของปลายเดือนนี้
ก็กำลังนั่งดูนอนดู which star are you from
ตอนเปิดเรื่องในห้านาทีแรก เราด่วนตัดสินไปซะแล้วว่าพระเอกเรื่องนี้...เสน่ห์น้อยไปหน่อย แต่หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อมีฉากอินเลิฟให้เห็น ช่วงเวลาที่คนสองคนอยู่ด้วยกันนั้น ทำเอาเชื่อจนหมดใจว่านี่ล่ะผู้ชายที่ตกหลุมรักความรักเข้าแล้วอย่างจัง
คนบางคน นี่ก็แปลกนะ
ถ้ายืนอยู่คนเดียว แล้วจะดูเหมือน ดาวเคราะห์
แต่พอยืนอยู่กับคนที่ตัวเองรัก
ก็กลับดูเหมือน ดาวฤกษ์ ขึ้นมาซะอย่างนั้น
day by day
which star are you from ost.
-- น่ารักมากเลยใช่ไหม
เห็นแล้วอยากแยกกันกินไอศกรีมแบบนี้กับใครสักคน : )
ไม่มีเสียงดังเวอร์
