ตัวเล็กไม่ค่อยนอนในตอนกลางคืน
ช่วงเวลาเที่ยงคืนถึงตีสาม จะเป็นช่วงที่เขาตื่นยาว
กินนม - อึ - ฉี่ - กินนม - อึ - ฉี่ 
วงจรซ้ำกันอยู่อย่างนี้
(ส่วนเวลาอื่น ตื่นทุกสองชั่วโมง)

พอหลายคืนติดต่อกันเข้า เราก็เริ่มรู้สึกเหมือนจะไม่ไหว
เครียด... แล้วพอเครียด น้ำนมก็ไม่พอ
พอน้ำนมไม่พอ ก็ยิ่งเครียด
พอเราเครียด ตัวเล็กก็เริ่มเครียดไปด้วย 
ลูกหิว กินไม่อิม ไม่ได้นอน สงสารเขา แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง
เรื่องให้นมผสม แวบเข้ามาในหัวเป็นระยะๆ 
แต่! แต่ไม่อาจทำอย่างนั้น และเราจะไม่ทำอย่างนั้น
ส่วนงาน ก็ต้องทำ หยุดไม่ได้
ในตอนกลางวันที่ลูกนอนหลับ ก็ต้องลุกขึ้นมานั่งทำงาน
เลยกลายเป็นวัน กดดันตัวเอง
24 ชั่วโมงในแต่ละวัน แทบไม่มีเวลาที่จะพักความคิด

เมื่อวาน
ผู้ชายคนเดิมออกไปส่งงานที่ไปรษณีย์ให้
แล้วเขาก็บอกว่าจะไปหาซื้อเหล็กเก่าๆ มาทำงานส่งประกวด
งานในส่วนแรก ต้องเข้าไปทำที่คณะ
เพราะถ้าทำที่บ้าน จะรบกวนลูก ทั้งในเรื่องกลิ่นสี และน้ำมันเคลือบเงา
กว่าผู้ชายคนเดิมจะกลับมา ก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็น
เรากำลังนั่งให้นมลูกอยู่ที่โซฟา 
ผู้ชายคนเดิมเดินเข้ามาหอมแก้มลูก และหอมหน้าผากเรา
แค่นี้ น้ำตาก็พานจะไหลแล้ว แต่กลั้นไว้
แต่พอผู้ชายคนเดิมถามมาแค่คำเดียวเท่านั้นว่า "เหนื่อยไหม"
น้ำตาที่กลั้นก็พรั่งพรู 
เอ่ยพ้ออย่างไม่เต็มน้ำเสียงนัก "ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้"
ก้มหน้าร้องไห้ มองลูกที่กำลังดูดนมตัวเอง แล้วน้ำตาก็หล่นใส่หน้าลูก
มองหน้าลูก แล้วรู้สึกผิด
ผิดที่บ่นว่าเหนื่อย ทั้งที่เขาคือความรัก

ตื่นมาวันนี้ บอกกับตัวเองว่าเริ่มใหม่
จะไม่ท้อ ไม่ยอมแพ้ ไม่อ่อนแอ และไม่เหนื่อย
เราต้องทำได้ดีกว่าวันที่ผ่านๆ มา
ถ้าเราไม่มีความสุข ลูกก็จะรู้สึกได้
ดังนั้นความสุขควรมีอยู่กับเราเสมอ 
ไม่ใช่เพื่อตัวเองเป็นหลัก
แต่เพื่อลูก เพราะตอนนี้เราคือ "แม่"