2010/Apr/30


หลังจากเปลี่ยนจาก "งานประจำ" มาเป็น "กึ่งประจำ" ที่ยังได้รับเงินเดือน แต่ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ ชีวิตที่ไม่ต้องลงเวลาเข้า-ออกงาน ก็สร้างความรื่นรมย์เป็นอย่างมาก แต่ไม่ได้หมายความว่า...พอไม่มีกติกา เราก็จะใช้ช่องว่างเพื่อขี้เกียจ ฉันยังคงทำงานในแบบที่เคยทำ และได้ทำมากขึ้นในอีกบางส่วน นอกจากนี้...ยังได้เที่ยว

รถคันนึง กับคนสองคน
เราออกต่างจังหวัดกันเป็นว่าเล่น
หมดค่าน้ำมันไปไม่รู้เท่าไหร่
เหมือนเด็กเก็บกด ที่ไม่เคยได้ออกไปไหน เพราะทุกๆ อาทิตย์มักจะมีวันหยุดแค่วันเดียว 
ความฝันที่ซ่อนอยู่ภายในตัวของแต่ละคนนั้น แตกต่างกัน บางคน...ไม่ต้องไปไหนให้ไกลบ้าน ก็มีความสุข แต่กับบางคน พระจันทร์ที่หน้าบ้านตัวเอง มันไม่เคยโรแมนติกพอ และต้องการจะเก็บกระเป๋าไปตื่นดูตะวันที่อื่นอยู่เสมอ เพื่อจะกลับมาค้นพบอีกว่า...ไม่มีคืนไหนที่นอนอุ่นเท่าคืนที่นอนที่บ้าน

แต่แล้วชีวิตที่รื่นรมย์ร่าเริงดังความฝันของเด็กๆ ความภาคภูมิใจในตัวเองที่สามารถใช้ชีวิตแบบที่เคยคิดไว้ ก็ต้องมาสิ้นสุดลง (ในความคิดตอนนั้น) เพราะขีดสีแดงสองขีดที่ขึ้นขนานกันบนแป้นสีขาว กล่องกระดาษที่ปรากฏคำอธิบายเด่นชัดว่า "แผ่นทดสอบการตั้งครรภ์" ยังนอนอยู่ในถังขยะแบบไม่มีฝาปิด

เช้าวันนั้น ประมาณเก้าโมง ที่ห้องน้ำชั้นสองของสมุดกลาง
แผ่นทดสอบมันฟ้องว่าผู้หญิงคนหนึ่งได้ตั้งท้องแล้ว ฉันยืนงง อย่างไม่อยากจะเชื่อในอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะเก็บแผ่นทดสอบนั้นใส่กระเป๋า เดินตัวลอยออกมายืนมองความเป็นไปข้างนอกหน้าต่าง ในที่สุดฉันก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาผู้ชายคนที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะเป็นพ่อคน

น้ำตาฉันไหลออกมาตอนไหนไม่รู้
ฉันไม่ใช่แม่...ในแบบที่เฝ้ารอการเกิดมาของลูก...ผู้เปลี่ยนชีวิตหรอก
ฉันยังไม่พร้อม ความฝันเรื่องเที่ยวๆๆๆ อิสระๆๆๆ ยังไม่เลือนหาย
ความกังวล สับสน คิดถึงสิ่งที่รออยู่ในวันข้างหน้า มันพุ่งเข้ามาชนสมองแบบไม่เรียงลำดับ ฉันไม่อยากให้ใครถามว่าดีใจไหม เพราะคำตอบที่ฉันมี อาจทำให้ใครคนนั้นเสียความรู้สึก

"สิ่งที่ไม่ได้รอ มักจะมา"
ฉันสัมผัสได้ชัดถึงความจริงข้อนี้
ส่วนผู้ชายคนเดิมที่กำลังจะได้เป็นพ่อ เขาตั้งหลักได้เร็วกว่า และไม่เคยร้องไห้ให้กับการก้าวเข้ามาของลูก ซ้ำยังเป็นเขานี่แหละที่พูด "ถ้าจะบอกว่าตัวเองไม่พร้อมละก็ ฉันว่าเราพร้อมกันแล้วนะ
เราพร้อมจนไม่รู้จะพร้อมยังไงแล้ว คนที่เขาลำบาก เขายังมีกันได้
แล้วทำไมเราต้องมารู้สึกว่าไม่พร้อม"

ความมั่นใจในน้ำเสียง
แม้จะไม่ได้ช่วยเหลือความรู้สึกสับสนของฉันอย่างเป็นรูปธรรมนัก
แต่วันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่ฉันนึกเสียใจกับการได้มี ในสิ่งที่ไม่ได้รอ






* ย่างเข้าเดือนที่ 5 ของการตั้งครรภ์ 
ลูกแข็งแรงดี และ "แม่" ก็แข็งแรงดี
เรายังเดินทางไปนั่นมานี่ตามปกติ แต่ต้องระวังไม่ให้ผจญภัยมาก
ความเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย มีผลต่อจิตใจ 
เสื้อผ้าเก่าๆ เริ่มใส่ไม่ได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ 
มีปัญหาละเอียดอ่อนเล็กๆ น้อยๆ มากมายที่เกี่ยวกับผู้หญิงท้อง ที่คนไม่ได้ตั้งท้อง ไม่มีวันเข้าถึงความรู้สึก
และก็มีความรู้สึกตื่นตันอิ่มใจอีกมากมายเช่นกัน ที่เกิดขึ้นเฉพาะกับผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องอยู่



** "ผู้ชายคนเดิม"

*** ไดอารี่วันเก่า http://skysky.exteen.com/20070830/entry



ป.ล. "สองปีที่มีเธอ" คือต้นฉบับที่ตั้งใจเขียนเก็บไว้เรื่อยๆ เพื่อพิมพ์เป็นหนังสือให้ลูก (ปัจจุบัน "นนท์" อายุ 2 ขวบเต็มแล้ว) ซึ่งถ้าต้นฉบับเหล่านี้ได้พิมพ์เป็นหนังสือจริง ก็หวังว่ามันจะเป็นหนังสืออีกเล่มที่จะทำให้ใครบางคน ใครหลายคน ที่ได้อ่าน ได้รู้สึกชัดขึ้นมาอีกครั้งว่า ที่พ่อแม่เลี้ยงเรามาจนโตป่านนี้น่ะ ไม่ง่ายนะ และพ่อแม่ก็รักเรามากกว่าใครในโลกนี้จริงๆ  

Comment

Comment:

Tweet


ยาวจัง ขี้เกียจอ่าน 55 5
ให้ 1 ดาวตอบแทน Hot! sad smile
#1 by D M z At 2010-04-30 18:38,