2010/May/06


ค่ำวันที่ 8 มกราคม 2551
ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก ฉันนอนอยู่บนเตียงเดี่ยวสีขาว ด้านข้างคือคุณหมอ ปลายเตียงคือผู้ชายคนเดิม คนสามคนกำลังพุ่งความสนใจไปที่สิ่งเดียวกัน โดยเริ่มตั้งแต่คุณหมอทาเจลบางๆ ไปทั่วหน้าท้อง แล้วใช้เครื่องมือการแพทย์เลื่อนไปเลื่อนมา สายตาสามคู่จับจ้องอยู่ที่จอแสดงภาพขาว-ดำ
“เห็นแล้วๆ” เสียงคุณหมอดังก่อน “คุณแม่เห็นไหม” คุณหมอพยายามแบ่งหน้าจอให้ฉันดู ในขณะที่ผู้ชายคนเดิมเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้แบบอัตโนมัติ ฉันมองยังไม่ออกหรอกว่าส่วนไหนที่เรียกว่า "ลูก" แต่เมื่อคุณหมอพยายามจะอธิบายว่านี่ไงเขากำลังอ้าปาก นี่ไงตา นี่จมูก ไหนลองซูมดูนิ้วมือซิ 
"คุณพ่อ ช่วยนับหน่อย ลูกมีครบห้านิ้วไหม"
ผู้ชายคนเดิมหัวเราะ กับคำชวนของหมอ แต่เขาก็นับจริงๆ และตอบว่า "ครบครับ"
"อีกข้างนึงล่ะ อยู่นี่ๆ"
จากนั้นคุณหมอก็ซูมดูอวัยวะต่างๆ บนพื้นฐานของการทำอัลตราซาวด์เพื่อเช็กความปลอดภัยของเด็ก ส่วน "ผู้หญิง" หรือ "ผู้ชาย" นั้น คุณหมอบอกว่าเอาไว้ดูสุดท้าย เพราะสิ่งนั้นไม่สำคัญเท่ากับความแข็งแรงสมบูรณ์ของลูก

ฉันไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไง มองหน้าผู้ชายคนเดิมกี่ครั้ง ก็สะท้อนกลับมายังหัวใจของตัวเอง เราอาจจะเคยยิ้มให้กับเรื่องราวบนโลกนี้นับหมื่นแสนล้านเรื่อง แต่รอยยิ้มครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เราได้ลูกผู้ชาย ในคุณหมอบอกว่ามีเค้าว่าจะเหมือนคุณแม่มากกว่าคุณพ่อ

8 มกราคม 2551 นอกจากจะเป็นวันแรกที่เราสองคนได้เห็นลูกแล้ว ยังเป็นวันคล้ายวันเกิดครบ 35 ปีของผู้ชายคนที่ถูกหมอเรียกว่า "คุณพ่อ" นี่จึงเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผู้ชายคนนึง




* 08-01-2008

ป.ล. "สองปีที่มีเธอ" คือต้นฉบับที่ตั้งใจเขียนเก็บไว้เรื่อยๆ เพื่อพิมพ์เป็นหนังสือให้ลูก (ปัจจุบัน "นนท์" อายุ 2 ขวบเต็ม) ซึ่งถ้าต้นฉบับเหล่านี้ได้พิมพ์เป็นหนังสือจริง ก็หวังว่ามันจะเป็นหนังสืออีกเล่มที่จะทำให้ใครบางคน หรือหลายคน ที่มีโอกาสได้อ่าน ได้รู้สึกชัดขึ้นมาอีกครั้งถึง "ความรัก" ที่พ่อแม่มีต่อเรา

Comment

Comment:

Tweet


cry cry cry
#1 by imamwa At 2010-05-06 17:38,