บ่ายวันพฤหัส
26 มิถุนายน 2551
2 เดือนเต็มของชีวิตน้องนนท์


ท่ามกลางความกดดัน
บางคนทำงานได้ และได้ดีเสียด้วย
หากบางคนก็ไม่ ถ้าเขาเลือกได้ ก็เลือกที่จะไม่ทำสิ่งใดท่ามกลางความกดดัน

ถ้ามี 'บางคน' อยู่สองประเภทเช่นนี้ แม่ก็มักจะถูกโฉลกกับความกดดันเสมอ โดยเฉพาะในเรื่องของการของทำงานที่มีกำหนดระยะเวลา ต้องส่ง   อย่างครั้งนี้ก็เช่นกัน แม่รับปากลุงเอ๋เรื่องนิยายเรื่องใหม่ที่จะตีพิมพ์ในนิตยสาร ทั้งที่ในแต่ละวัน แค่จะทำให้สิ่งที่ต้องทำอยู่เป็นประจำให้ครบ ก็ยากจะแย่อยู่แล้ว

อันที่จริง แม่ก็เกรงใจลุงเอ๋ (เจ้านายที่แสนดีมาตลอดเจ็ดปีเต็ม) แม้เราจะคุยกันเรื่องพล็อตมาก่อนหน้านี้ แต่ตอนนั้นเป็นตอนที่แม่ยังไม่คลอดน้องนนท์ ดังนั้นพอเมื่อวานลุงเอ๋โทรมาคุยอีกที เพื่อบอกว่าเรื่องใหม่จะต้องพร้อมลงในเดือนสิงหาคมนี้แล้ว และถามว่าแม่จะเขียนให้ได้อยู่ไหม ก่อนที่แม่จะตอบคำถามนี้ แม้ถามลุงเอ๋กลับไปก่อนว่า "พี่เอ๋มีแผนสองไหม" คือถ้าลุงเอ๋มีต้นฉบับของคนอื่นที่พร้อมจะลงอยู่กับตัวอยู่แล้ว ก็จะได้ไม่ต้องมาลุ้นแบบใจหายใจคว่ำกับแม่ว่าจะเขียนตอนต่อไปได้ทันจัดอาร์ตเวิร์กหรือเปล่า ในโอกาสที่แม่มักจะได้รับก่อนคนอื่นที่อยู่ในลู่วิ่งใกล้เคียงกัน ไม่ใช่แม่ไม่ดีใจกับมัน แม่ดีใจ แต่ขณะเดียวกันแม่ก็เกรงใจว่าจะเป็นการเอาเปรียบโอกาสของคนที่เขามีความพร้อมในการลงสนามมากกว่าแม่ซะด้วยซ้ำ

น้องนนท์ครับ ท่ามกลางความกดดันเรื่องเวลา
แม่ต้องรับผิดชอบเรื่องการทำงานให้เสร็จตามกำหนด 
แต่ก็โชคดี ที่เป็นงานเขียนหนังสือที่แม่รัก
และแม่คงต้องขอความร่วมมือจากหนู
"ช่วยนอนกลางวันให้แม่นานๆ หน่อยนะ" :)


...แม่เองครับ



** Z...z...Z...z...

** จากคอมเม้นท์ในไดอารี่เอ็นทรี่ที่แล้ว น้าหวานทิ้งคำถามไว้ว่า ...แม่เคยมีอารมณ์เบื่อในสิ่งที่รักบ้างไหม  --นอกจากแม่จะไม่เคยเบื่อแล้ว แม่ยังรู้สึกว่าตัวเองยังทำในสิ่งที่รักได้ไม่มากพอ แม่ต้องการจะทำงานให้เยอะกว่านี้ โดยถ้าเปรียบกับการวิ่ง แม่คงเป็นคนที่วิ่งร้อยเมตรไม่เก่ง แม่ไม่ชอบการแข่งขันที่ใช้ระยะเวลาสั้นๆ วัดความสามารถและตัดสิน ไม่ชอบการชิงความได้เปรียบเรื่องเทคนิค รวมถึงไม่เคยชอบคำว่า "ฟลุค"
แม่ชอบความเพียรพยายามก้าวผ่านวันเวลา ชอบการพิสูจน์ตัวเองด้วยการทำงานให้หนักเข้าไว้ แต่ยังคงอยู่ซึ่งความรื่นรมย์ของชีวิต

-- สงสัย แม่จะเป็นนักวิ่งมาราธอน!